کارن در محل کار امید

امروز صبح که رفتم فیزیوتراپی فیزیوتراپم نیومده بود و مجبور شدم چند ساعتی پیش امید بمونم تا کارش تموم بشه با هم برگردیم. برای همین تو این مدت شاهد بودم که کارن چه اتیشی تو محل کار باباش میسوزوند. دلم برای امید سوخت که این چند روزه مجبور بود این اذیت ها رو تحمل کنه. با همه آدمای اون مجموعه تو همین چند روز دوست شده. از دم در برای همه دست تکون داده تا بالا. با یکی از خانمای همکار باباش هم حسابی دوست شده آنچنان بوس هایی براش می فرستاد که خدا میدونه.  ای خدا دیوونم کرد تا اومدیم خونه. تو ماشین هم گیر داده که برام ابی بذار.